W dniu pierwszego sierpnia o godzinie 7:00 z naszej parafii wyruszyła grupa parafian z pielgrzymką do Sanktuarium oo. Bernardynów w Leżajsku. Po przybyciu na miejsce uczestniczyliśmy w Mszy św. przed cudownym obrazem Matki Bożej Leżajskiej (Pocieszenia) pod przewodnictwem księdza proboszcza Marcina. Po modlitwie zobaczyliśmy jak piękną budowlą jest sama Bazylika, która została wybudowana w latach 1618–1628 z fundacji Łukasza Opalińskiego. Po Bazylice oprowadzał nas jeden z Ojców Bernardynów przybliżając nam historię. Trzeba wspomnieć, że przed obrazem modlili się m.in. król Władysław IV, Stefan Czarniecki i Karol Wojtyła Papież Polak a sama geneza sanktuarium sięga objawień z 1590 r., których doznał Tomasz Michałek, pracownik leżajskiego browaru - na pniu ściętego drzewa w lesie ukazała mu się Matka Boża ze św. Józefem. Postawiony przez niego krucyfiks, który cudownie ocalał z pożaru kapliczki, do dziś znajduje się w przeszklonej kapliczce za głównym ołtarzem bazyliki i jest najstarszą relikwią tego miejsca.
Szczególną atrakcją oprócz malowideł są słynne organy z lat 1688–1694, uznawane za jedne z najcenniejszych w Europie. To unikalny na świecie zespół trzech niezależnych instrumentów, na których może jednocześnie grać trzech organistów. Od czerwca do sierpnia odbywa się tu Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej.
Po zobaczeniu Bazyliki udaliśmy się do Muzeum Prowincji oo. Bernardynów (założone w 1971 r.) z cennymi zbiorami sztuki sakralnej oraz obejrzeć zespół klasztorny z murami obronnymi i basztami, wpisany w 2005 r. jako pierwszy zabytek na Podkarpaciu na listę Pomników Historii. Tak zakończyła się pierwsza część naszej podróży.
W drodze powrotnej z Leżajska udaliśmy się do Łańcuta, najpiękniejszej i najlepiej zachowanej rezydencji arystokratycznej w Polsce - perły architektury magnackiej, której początki sięgają XVI w., a obecny reprezentacyjny charakter zawdzięcza przede wszystkim przebudowie z inicjatywy księżnej Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej w XVII–XVIII w. W XIX i na początku XX w. pałac pozostawał w rękach rodu Potockich, którzy unowocześnili wnętrza, zachowując jego dawny charakter. Zwiedziliśmy wnętrza pałacowe z salą balową, reprezentacyjne salony, apartamenty mieszkalne, bibliotekę, wozownię, stajnię i park przypałacowy. Po tym punkcie. zmęczeni, ale i zadowoleni wróciliśmy z uśmiechami na twarzy do swoich domów. (JK)